Jeuj.

Vandaag heeft Joost voor het eerst een héle dag accidentjesloos doorgebracht. Hij begint gelijk te beseffen hoe het moet, dat zindelijk worden.

Hoera voor Joost!

Feest.

In verhoogde staat van alertheid.

In het pakketje Moederschap krijg je gratis en voor niks een flinke dosis alertheid, dat is geen optie, iedereen die zich zo’n pakketje aanschaft krijgt dat. Oh, wat heb slecht geslapen de afgelopen jaren. Zwangerschap en slapen is al geen geweldige combinatie, eerst heb je de nachtmerries en later een toeter van een buik waardoor slapen niet zo comfortabel is. Vanaf de baby zijn eerste kreetje slaakt hoor je elk daaropvolgend zuchtje, zelfs als je slaapt. Ik heb me er dikwijls over verwonderd, dat ik telkens wakker werd wanneer het “nodig” was. Daarna had ik de combinatie van en pasgeboren baby en een peuter die ’s nachts zindelijk werd, echt fun. Het toppunt was IK hoorde het állemaal, en vader snurkte lustig voort. Plots kwam er een keerpunt, het pasgeboren babytje werd één en dierf een aantal weken ervoor al eens doorslapen. Toch werd ik telkens wakker rond een uur of 3-4, die alertheid bleef. Gaandeweg dierf ik mijn vertrouwde vriend los te laten, en werd de snurker ook al eens wakker om het kind een nachtelijk plasje te laten doen, en ik had niets gehoord, feest! Een nieuwe verstandhouding was geboren, diegene die wakker was stond op, klaar. Ik merk wel als manlief er niet is dat ik in een verhoogde staat van alertheid verkeer.

Zaterdagnacht merkte ik het weer. Joost is al een paar dagen flink verkouden en bij het slapengaan hoorde ik weer de symptomen van de valse kroep die hij een paar weken geleden had. Toeval wil dat de bedgenoot diezelfde avond niet in opperbeste conditie was. Resultaat, ik sliep de hele nacht met één oog en oor open, ik hoorde weer elk kuchje (blafje in dit geval). Tis ne schone cadeau, die alertheid, maar pff, ben ik blij dat ik dat niet constant meer nodig heb en dat ik dat knopje gewoon kan aanzetten wanneer ik het nodig heb, leve Het Moederschap!

Een versgeboren Alexander, tijdens zijn eerste nacht buitensbuiks, ook geen oog dichtgedaan toen.

Sneeuwpret.

Kerstboom.

Annelyse heeft het in beweging gezet: kerstboom showen. De onze is niet overladen met kitch, er zijn ook al een aantal ballen gesneuveld en hier en daar zit er een zelfgemaakt versierinkje in. De kindjes vinden het geweldig, zo’n boom in huis waar je vanalles mag in hangen. En al wat zij geweldig vinden maakt mij gelukkig, dus…

Fase.

Fase 1: Ergens in de loop van de dag voel je een irritant gekriebel in je keel. Je denkt aan een droge keel en je drinkt sloten water maar het gaat niet over.

Fase 2: Het irritante gekriebel in je keel heeft zich uitgebreidt naar je volledige strot en je hebt pijn bij het slikken. Ook krijg je zo stilletjesaan een loopneus.

Fase 3: ’s nachts is het neusgat aan de zijde waar je op ligt verstopt en er loopt waterig slijm uit, het liefst zou je een zakdoekje in je neus proppen. Als je je omdraait begint het hele lolletje aan de andere kant. Je loopt de hele dag je neus af te kuisen en te snuiten waardoor je neus geirriteerd geraakt en begint te pieken.

Fase 4: De koorts (als die er al was) is over. De keelpijn is beter maar je begint heser en heser te klinken en krijgt een lelijke hoest. Je moet moeite doen om duidelijke klanken te produceren en geraakt bij 5 treden al buiten adem.

Fase 5: Je staat op zonder stem en de gedachte aan een hele dag babbelen en telefoons beantwoorden maakt je weer moe. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is krijgen je kinderen plots kweetniehoeveel zin om te vertellen en een grote sprong in hun taalontwikkeling te maken. Je voelt je moreel verplicht zoveel mogelijk te babbelen en wordt daarbij uitgelachen door een bijna 5 en 2,5  jarige.

Fase 6: De fase van het vele gele snot.

Fase 7: Of je geneest, of je blijft nog een tweetal weken hoesten en proesten.

Ik zit ergens tussen fase 6 en 7. Als ik een valling heb verloopt die meestal zoals hierboven. Maar nu ben ik toch wel heel hees. Het ambetante is dat iedereen “wablief” zegt en dat ik alles nog eens moet herhalen, wat mijn stembanden niet ten goede komt.

…dank u, sinterklaasje!

Vorige week werd er al eens proefgedraaid, er werden schoentjes gezet met een tekening en een brief vol wensen, er werd een raap en een wortel voorzien voor het paard en sint en piet kregen een glaasje fruitsap aangeboden. De volgende ochtend was er geruststelling dat de sint de brieven en vooral ons huis had gevonden. Het paard had zijn tanden flink in de raap gezet een een halve wortel geknabbelt, de sint had zijn glaasje keurig leeggedronken en piet had in al zijn onstuimigheid fruitsap gemorst. Voor de kinderen werd er een CD met sinterklaasliedjes achtergelaten en een chocolaatje.

Zaterdagavond werd het hele scenario nog eens uitgebreid herhaald. Eén tekening was deze keer niet genoeg, het moesten er voor elke schoen minstens twee zijn, ook voor die van mama en papa. Zondagochtend hoorden we rond 7u45 voor het eerst gestommel, twee ongeduldige kindertjes werden eerst nog in het ouderlijke bed gedropt. Geen van hen beiden durfde te gaan piepen dus deed vader dat, met in zijn kielzog twee jongetjes, giechelend van ongeduld. Na het zien van al het moois en lekkers waren diezelfde twee jongetjes een hele dag zoet met spelen.

Geestige leeftijd.

Nog minder dan één maand te gaan en Joost is twee jaar en een half.

Twee jaar en een half, voor Joost betekent dat:

• rijp om naar school te gaan -> ik betwijfel het, al zegt ie zelf van wel.
• nog niet zindelijk zijn overdag, hij doet zijn best (soms), maar heeft nog iets te veel ongelukjes naar mijn goesting.
• vrij mondig zijn. Ik vergelijk natuurlijk met Alexander op die leeftijd en die sprak bijlange zo goed niet als Joost nu.
• een uitgesproken eigen willetje hebben.
• nog steeds een slechte eter zijn, al zit er hier en daar wel wat verbetering in.
• geen intresse hebben voor tekenen, knutselen,…
• af en toe het geduld kunnen opbrengen om te puzzelen.
• dansen en zingen (vooral zelfgemaakte liedjes).
• buiten de twee centimeter vanachter en vanvoor, zijn haar nog nooit geknipt is. Ik krijg het niet over mijn hart.
• zotjes doen op alle mogelijke momenten van de dag.
• ’s avonds wil hij een baby’tje zijn en moet ik hem wiegen. 
• zijn eigen outfit kiezen (hij heeft een voorkeur voor felle kleuren):

• ah, en hij staat graag in de belangstelling

Waag u kans.

Stuur een mailtje naar caroline.dewolf@dyson.com   Caroline vertelde me dat ze nog 20 dysons mag weggeven. Je moet geen blog hebben, je mag haar gewoon mailen en wie weet maak je dan wel kans op de kleine huishoudvriend. Doen, zou ik zeggen! Een mailtje kost niets en het tripje naar Antwerpen is ook de moeite waard want ze heeft een supergezellig kantoor

Dyson.

Maandag reed ik naar Antwerpen met de hoop dit kleine wonderding mee naar huis te kunnen nemen en om hier thuis het gevecht met het stof  aan te gaan. Helaas heb ik er een dagje langer op moeten wachten. Gisteren werd ie afgeleverd en kon ik hem testen. Eerste indruk: de Dyson dc26 is klein, licht, handig te monteren, gebruiksvriendelijk. Als je hem aanzet hoor je meteen dat hij veel zuigkracht heeft. Ik heb er ons tapijt, de living de hal en de keuken mee gestofzuigd. Verwonderd was ik dat er zoveel stof  in het reservoir zat. Leuk detail: ik kan nooit meer ongegeneerd een legoblokje laten verdwijnen, zo’n blokje maakt een hels lawaai in het reservoir. Het blokje valt wel makkelijk te redden, wat niet het geval is met een klassieke stofzuigerzak.

Deze Dyson is goed waar hij voor gemaakt is. Als tweede stozuiger op de bovenverdieping bijvoorbeeld, om niet telkens met een zware stofzuiger te moeten sleuren, of voor de trap.

Wat mij berteft ben ik helemaal overtuigd, meer zelfs door deze mini wil ik nog meer dan voorheen een grote Dyson, echt de investering waard volgens mij *lacht eens lief naar ‘t ventje*