SF: slot.

Hot Dog

 

In films zie je vaak dat mensen een hot dog kopen aan zo’n typisch hot dogkraampje. Ik dacht dat je die overal in Amerika kon vinden, maar ik heb me laten vertellen dat die kraampjes enkel in San Francisco en New York te vinden zijn. Ik had me er al vier dagen op verlekkerd en de laatste dag kwam het er eindelijk van: dé freaky frank

Cheesecakefactory

Nog een aanrader: cheesecakefactory!

Op het dak van de Macy’s vind je cheesecakefactory. Met een hoog “sjakie en de chocoladefabriek” gehalte. Macy’s voor vrouwen telt zeven verdiepen en Macy’s voor mannen telt zes verdiepen. Strategisch hé om dan op de bovenste verdieping cheesecakefactory neer te poten. Wat je daar ziet aan taarten…dat kennen wij hier niet. Naast cheesecake kan je daar ook andere dingen eten die er stuk voor stuk heerlijk uitzagen, maar die porties! Wij bestelden een stuk taart maar kregen het niet op, zelfs David niet en dat is uitzonderlijk. Wel grappig, ’s avonds moesten we naar een etentje en als dessert kregen we…cheesecake, waar we vriendelijk voor bedankten

Ik vond SF op culinair vlak nogal meevallen. Ik had verwacht dat Burger king en Mc donalds daar het enige was, bij wijze van spreken maar dat is dus niet waar. Wij hebben daar zeer lekker gegeten. Het enige waar ze niet zo’n verstand van hebben is ontbijt in de hotels. in heel wat hotels wordt er gewoon geen ontbijt geserveerd. Bij ons wel maar dat viel dik tegen. Plat brood met confituur en philadelphia, wat fruit, ontbijtgranen en dat was het. Leve Starbucks! Als we thuiskwamen hadden we allebei enorm veel zin in een bruine boterham met een schelleke kaas

Tot slot: San Francisco is GEWELDIG! Als ik naar de foto’s kijk wil ik meteen terug. Een overweldigende ervaring. Ooit ga ik terug, ooit.

Ah ja, nog een laatste, de allerlaatste (Tess, mijn haar was toen al geknipt maar het lag niet zo goed )

From San Francisco with love.

SF: deel 4 Alcatraz.

Alcatraz bezoeken is absoluut de moeite waard. Het boottochtje ernaartoe duurt amper een kwartier over woelig water.

De gevangenen die aankwamen op Alcatraz kregen hier klere

n en ze moesten zich wassen, scheren en hun gevangenisplunje aantrekken. Je wordt direct overvallen door de mistroostige sfeer die er hangt, maar ja het waren geen doetjes die hier verbleven.

douches

een cel

Een cel: 1,5m op 3m.

 

Vanop Alcatraz heb je een prachtig zicht over de stad.

Vanuit hun cellen konden de gevangenen de stad zien en horen. Als de wind goed zat kon je gruwelijk duidelijk muziek en andere stadsgeluiden horen. Moet wreed geweest zijn, maar wederom, het waren echt geen doetjes die hier zaten.

 

 

Zicht op Alcatraz vanop de boot.

 

 

SF: deel 3 Twin Peaks.

In de mist ligt Twin Peaks.

De weg ernaartoe was zwaar. Het lijkt alsof je er telkens bijna bent en dat blijkt dan niet zo te zijn. Het uitzicht is adembenemend. Je kan bijna heel de stad zien.

24th street

 Als je 24th street naar beneden loopt kom je In Mission District. Eerst Dolores street waar zich heel veel hippe en alternatieve winkeltjes bevinden. Geheel onverwacht kwam ik daar in een straatfeest terecht. Dit was duidelijk de meer kindvriendelijke buurt, speelpleintjes, een springkasteel in het midden van de straat,… heel leuk! Een blok verder kom je in Mission street, de latino wijk. Daar voelde ik me voor het eerst niet zo op mijn gemak. Veel drank en drugs op straat, duidelijk zichtbaar gewapende mannen. Ik durfde er niet stoppen om foto’s te trekken. Ik zag daar bv. een winkeltje met enkel en alleen onderbroeken die je kon opvullen met prothesen voor een instant J.Lo effect, dat was een foto waard geweest. Terug in Market street viel het me op dat alles er nogal mannen-gericht was. Nergens zoveel homo’s gezien als daar. Daar zag ik een winkel met potten groter als emmers gevuld met eiwitpoeders en andere voedingssupplementen. Maffe taferelen van mannen zo afgetraind en gebruind dat het walgelijk lelijk wordt. Het toppunt van al is dat net die mannen met een hondje zo groot als een rat en mét roze pakje en strikje over straat lopen.

SF: deel 2.

Vrijdag (dag2) moesten wa al om 7u30 in het congresgebouw zijn. Gelukkig lag dat op wandelafstand van ons hotel. Ik kon daar de eerste dag niet veel doen dus ben ik vandaaruit alleen de stad ingetrokken. Het was de bedoeling om het die eerste dag wat rustiger aan te doen maar zo’n stad is zo overweldigend dat ik maar bleef stappen en van de ene verwondering in de andere terechtkwam.

Deze kerk lijkt zo nietig tegenover het gebouw erachter maar niets is minder waar, de gemiddelde dorpspastoor in Vlaaderen zou veel moeite moeten doen om deze kerk vol te krijgen op zondag. Ik vond dit zo’n maf beeld. Wel jammer dat het een beetje scheef getrokken is.

Tweede ontdekking van de dag (David had gehoopt dat ik dat ofwel veel later ofwel helemaal niet zou ontdekken) Macy’s!

Transamerican Pyramid is een 256m hoge wolkenkrabber en sinds 1972 het hoogste gebouw van de stad. Ik had er graag eens binnen geweest maar daar hebben we uiteindelijk geen tijd meer voor gehad.

De straten in San Francisco zijn indrukwekkend. Op sommige plaatsen zo steil dat ik mij afvroeg  hoe ze er rijden. Ik begreep plots waarom ik daar bijna alleen liep en dat ze de kabeltram niet enkel nemen omdat dat er leuk uitziet. Na twee dagen stappen had ik echt pijn in mijn benen, niet zozeer van het klimmen maar van het dalen want dat was zowaar nog lastiger.

Deze is voor Lien en Annelyse:

Na de 20km van Brussel….

Niketown is een mega winkelcomplex met enkel Nike spullen.

 

in sommige straten staan er zoveel wolkenkrabbers dat je enkel door naar boven te kijken weet dat de zon schijnt.

Zicht vanuit onze hotelkamer.

Rond 12u was ik al moe. Ik had plotseling genoeg van stappen. Ik wou niet zomaar in mijn eentje op een hotelkamer gaan zitten. En toen heb ik iets zots gedaan. Ik ben een mega hippe kapperszaak binnengestapt en gevraagd of je bij hen een afspraak moest maken. Het antwoord was uiteraard “ja” en toen vroeg ik wanneer de eerst volgende vrije plaats in de agenda was. De twee (!) secretaressen vlogen direct op de computer om me vrijwel meteen mee te delen dat de eerstvolgende vrije plaats binnen een kwartier was. Ik heb een afspraak een uurtje later gemaakt en ben dan één van de vele Starbucks binnengestapt. Rozebril, je hebt gelijk, dit MOET hier ook komen.

Het kappersbezoek was geestig. Terwijl ik zat te wachten kwam er me iemand zeggen dat ik helemaal geen knipbeurt nodig had, dan kwam er me iemand vragen of ik me wou omkleden, dan kreeg ik een drankje van komkommer en limoen, ik werd bekeken, er werd gegiecheld, er werden vragen gesteld en ik maakte kennis met de locals. Dat mijn haar geknipt werd was pure bijzaak. Ik heb hen uitgevraagd. Ik kreeg allerhande hippe en trendy adressen mee en ik had er plotsklaps een hele resem “beste” vrienden bij. Een aanrader.

SF: deel 1.

Vooraleer je in een stad als SF terecht komt moet je eerst afzien. Zo ervaar ik dat toch. Een paar uurtjes vliegen, tot daar aan toe. Maar een vlucht van 8u (Washington) gevolgd door een van 5u is echt teveel, geloof me. Dan moet je ook weten dat we tussen die twee vluchten moesten uitchecken (met bagage) door de douane moesten (geen lolleke) en dan weer inchecken. De twee uren tussen de vlucht waren snel voorbij. De kennismaking met “the american way” des te groter.

kartonnen obama

De eerste vlucht zaten we in een vrij comfortabel vliegtuig. De tweede vlucht daarentegen zaten we in een bus met vleugels. Zelfs onze lijnbussen zijn comfortabeler. Als we ooit nog eens naar de States vliegen dan opteren we voor een rechtstreekse vlucht (via Londen). Al die uren op het vliegtuig zijn zo saai. Ik kan, met de beste wil van de wereld, niet slapen en lezen en muziek beluisteren steekt ook tegen na een tijdje. De enige afleiding waren de films die ze toonden.

De terugreis idem dito. We hebben wel even gedacht dat het met ons gedaan was. Tijdens de vlucht van SF naar Washington meer bepaald. We waren zo’n 20 minuten opgestegen toen we plots een enorme knal/klop hoorden/voelden gevolgd door een korte val. Het vliegtuig waar we mee vlogen had zijn beste tijd gehad, dat hadden we al gemerkt. Eén van de stewardessen die op dat moment thv David stond (we zaten niet naast elkaar) dook in elkaar en riep dat er iets grondig fout was. Ik verzeker je dan geloof je echt dat het gedaan is en je ziet jezelf al vallen. In tegenstelling tot de paniek van de stewardes waren de rest van de passagiers uitzonderlijk kalm, niemand die op of om keek, zeer bizar. Ik moet nogal bleek gezien hebben want de man die naast me zat had in de gaten dat ik in paniek was (hij zat naar muziek te luisteren en zijn ogen waren toe). Hij legde me uit dat alles normaal was, dat we tussen bergen vlogen en dat de wind zo’n kloppen kunnen veroorzaken. Ik was gerustgesteld, de man was een type dat zeker wekelijks op een vliegtuig zat, wat hij later ook bevestigde. Wat de reden was waarom die stewardess zo in paniek was zullen we nooit weten, waarschijnlijk had ze niet zo veel ervaring.

Het was al donker toen we in SF aankwamen en we waren moe. We zijn dan toch nog de straten rond ons hotel gaan verkennen op zoek naar een restaurantje. Wat we ook vonden, een Frans(!) eethuisje waar ze heerlijke gerechtjes serveerden. Daarna zijn we in ons bed gekropen in de veronderstelling dat we kweetniehoegoed gingen slapen. Ten slotte waren we al meer dan 24u wakker. Ik had het gevoel alsof ik heel lang was uitgeweest. Dikke tegenvaller dat we al om 3u30 wakker waren en dat we met de beste wil van de wereld niet meer konden slapen. Gelukkig konden we ontbijten om 6u en is er Starbucks!

deel 2 volgt…