Terug naar school.

Nog één week en dan is het weer zover: school.

Ik word daar nerveus van. En waarom? Een nieuwe klas, een nieuwe juf, een ander ritme,…. dit en nog meer zorgt voor humeurige Alexander, meer ruzie, geroep en getier. Nu ze al een tijdje gewend zijn aan vakantieritme, leuke uitstapjes als mama thuis is, nu ze elkaar duidelijk gevonden hebben en ontdekt hebben dat ze heel leuk samen kunnen spelen moet er weer naar school gegaan worden. Jammer, ik heb echt genoten van deze vakantie.

Anderzijds ben ik heel benieuwd of Alexander het gaat kunnen vinden met zijn nieuwe juf en of hij het weerzien met zijn vriendjes leuk zal vinden. Ik hoop ook op iets meer enthousiasme over het hele schoolgebeuren.

Vandaag gaan we alvast de laatste inkopen doen: een brooddoos, turnpantoffels, nieuwe schoenen.

Wie het schoentje past.

Alexander en schoenen, op de een of andere manier gaat dat niet goed samen. Dit ligt aan verschillende factoren:

1. Hij heeft misvormde tenen. Zijn tweede en derde teen liggen over elkaar. Dit probleem is gedeeltelijk verholpen met steunzolen. Hij is nu groot genoeg om dit zelf te corrigeren maar zijn schoenen mogen niet te smal zijn vooraan of het zit niet gemakkelijk.
2. Winter en zomer moet en zal hij kousen aandoen, er is geen zeggen aan. Liefst van al trekt hij ze dan nog tot onder zijn oksels. Hij heeft sandalen maar dan moet het echt snikheet zijn vooraleer ik hem kan overtuigen die aan te doen (zonder kousen).
3. Hij moet ze zelf kunnen dichtdoen. Schoenen met veters daar wordt hij gewoon ongelukkig van. Zijn laatste paar is met veters. De juf had blijkbaar ook al eens een opmerking gegeven (tijdens de turnles moeten ze turnpantoffels aandoen) en dat blijft dan zolang hangen dat hij dat telkens herhaalt wanneer hij zijn schoenen moet aandoen.
4. Mijn smaak stemt absoluut niet overeen met de zijne en aangezien hij de leeftijd ontgroeid is dat ik mijn mening kan opleggen durft dit weleens te botsen.
5. De overgang van oude naar nieuwe schoenen is telkens een probleem. Het is totaal zinloos om voor hem meer dan één paar schoenen te kopen want hij doet toch maar één paar aan.

Zoals ik al schreef, zijn huidige paar schoenen is met veters. Hij is die samen met mij gaan kopen, zelf gekozen (volledig mijn goesting) hij content, ik content dacht ik toen. De overgang van oude naar nieuwe schoenen loopt niet van een leien dakje. In het begin weet ik het daaraan dat hij ze niet graag aandeed. Na een tijdje kwam hij met dat verhaal van de juf. Ze zou iets gezegd hebben over die veters (waarschijnlijk te lastig om telkens weer dicht te doen). Ik gaf er niet veel aandacht aan maar nu zit hij telkens hij zijn schoen aan- of uitdoet heel triestig te kijken en duurt het ook nog eens een eeuwigheid. Ik wou eigenlijk echt niet toegeven aan zijn tegendraads gedrag wat die schoenen betreft want ik weet dat ze hem goed zitten en dat hij ze mooi vind. En toch heb ik toegegeven. Vanmiddag dan toch maar een paar nieuwe schoenen gekocht. Een paar schoenen met velcro’s. Het is van een goed merk en ik heb hem toch kunnen overtuigen te kiezen voor het paar (van alle schoenen die hij gekozen had) dat ik het “mooiste” vond dus ik kan ermee leven. En zolang hij geen veters kan knopen krijgt hij geen schoenen met veters hoe jammer ik dat ook vind.

Nieuwe schoentjes.

Oude schoentjes.

Fietskar.

Als ik met de fietskar op pad ben zie ik, iets te regelmatig naar mijn goesting, gefronste afkeurende blikken. Misschien zie ik spoken maar waarom valt het dan zo op?

Oké mijn tempo ligt niet te bijster hoog (wat wil je met een fietskar achter je waar twee kinderen inzitten). Dus het gemompel van de voor de gelegenheid in een koersuniformke gepropte wielertoerist (met metsersspleet) kan ik nog voor lief nemen. Ik ben een begrijpend mens. Die man was juist op tempo en dan wordt ie gehinderd door zo’n gevaarte. Maar, niet mijn schuld dat de fietspaden zo smal zijn, toch?

Het ongeduldige optrekken van de automobilist achter me omdat ik een stukje op ZIJN rijvak moest rijden, daar word ik minder vrolijk van. Maar, niet mijn schuld dat er op die tweehonderd meter geen fietspad is, toch?

En dan in het wiel gereden worden door een papa met fietskar achter de fiets, uiteindelijk toch de mogelijkheid zien om die man het gat voor mij te laten vullen, de machoblik in zijn ogen mogen aanschouwen, ik, wat meer begrip verwachtend van een lotgenoot. Maar, niet mijn schuld dat die papa maar één kindje te vervoeren had (één kindje van 1,5 hooguit twee jaar), toch?

Om nog maar te zwijgen van de “oh my god, hoe overantwoord kan je zijn als moeder” blik van d’oudevandagen. Niet mijn schuld dat je als mens ietskes gevoeliger, voorzichtiger wordt naarmate het ouder worden, toch?

Ik ga er mijn fietsplezier niet voor laten. Als u per ongeluk gehinderd wordt door mij: geduld is een schone deugd.

Decibels.

Joost is een heel koppig manneke. Als hij zijn zin niet krijgt begint hij te krijsen, luid te krijsen. Mensen die hem niet kennen of als je niet gezien hebt wat er is gebeurd, verschiet je je te pletter en denk je dat er iets heel erg is. Hij gebruikt dat krijsen ook gewoon om de aandacht te trekken. Ik laat mij er dikwijls door vangen. Als het echt onredelijk is dan laat ik hem krijsen maar dan kan je even niets tegen elkaar zeggen. Hij houdt ook ontzettend lang vol. Gisteren liet ik hem ook even krijsen en van pure frustratie beet hij  in mijn been. Ik ontdekte vanmorgen twee blauwe streepjes! Ongelooflijk want ik had een jeansbroek aan. Hij zal gedacht hebben: wie niet horen wil zal voelen. Ik kan er nu wel mee lachen, maar ik hoop dat het bij deze ene keer blijft.

Sportelen.

Klinkt leuk: sportelen. Ware het niet dat men hiermee ouderen wil stimuleren tot sport en beweging (op zich een goed initiatief). Zo’n 20 jaar geleden zou ik mij aangesproken voelen. Maar nu vind ik het geen woord gelinkt aan mijn leeftijd. En ik ben ocharme dertig, wat moet dat woord dan teweeg brengen bij een 60-70 jarige. Is ouder worden per difinitie betutteld worden en schattig gevonden worden. Wie dit bedacht heeft moet zeker gedacht hebben: “Oh, we gaan die lieve grijze schattige oudjes eens aan het sporten zetten zie”. Wie dit bedacht heeft betrok volgens mij geen personen uit de doelgroep bij het tot stand brengen van deze campagne.

Mijn haar komt hier recht van. Stop toch eens met senioren te betuttelen. Hoe zou je zelf willen benaderd worden op die leeftijd. Ik denk dat ik door de venster spring al ze me heel de dag zouden aanspreken met “madammeke” of “zoetje” of “kom mevrouwtje, vandaag gaan we lekker sportelen”. Elk zichzelf respecterende mens wil toch met enige waardigheid behandeld worden. De meeste senioren hebben er een actief leven opzitten. Ze hebben kinderen grootgebracht. Ze hadden misschien een verantwoordelijke functie. Ze hebben een rol gehad in deze maatschappij, en hebben die nog.

Er mogen van mij heel veel initiatieven genomen worden op ouderen uit hun isolement te halen. Maar het moet wel respectvol gebeuren.