Wie het schoentje past.

Alexander en schoenen, op de een of andere manier gaat dat niet goed samen. Dit ligt aan verschillende factoren:

1. Hij heeft misvormde tenen. Zijn tweede en derde teen liggen over elkaar. Dit probleem is gedeeltelijk verholpen met steunzolen. Hij is nu groot genoeg om dit zelf te corrigeren maar zijn schoenen mogen niet te smal zijn vooraan of het zit niet gemakkelijk.
2. Winter en zomer moet en zal hij kousen aandoen, er is geen zeggen aan. Liefst van al trekt hij ze dan nog tot onder zijn oksels. Hij heeft sandalen maar dan moet het echt snikheet zijn vooraleer ik hem kan overtuigen die aan te doen (zonder kousen).
3. Hij moet ze zelf kunnen dichtdoen. Schoenen met veters daar wordt hij gewoon ongelukkig van. Zijn laatste paar is met veters. De juf had blijkbaar ook al eens een opmerking gegeven (tijdens de turnles moeten ze turnpantoffels aandoen) en dat blijft dan zolang hangen dat hij dat telkens herhaalt wanneer hij zijn schoenen moet aandoen.
4. Mijn smaak stemt absoluut niet overeen met de zijne en aangezien hij de leeftijd ontgroeid is dat ik mijn mening kan opleggen durft dit weleens te botsen.
5. De overgang van oude naar nieuwe schoenen is telkens een probleem. Het is totaal zinloos om voor hem meer dan één paar schoenen te kopen want hij doet toch maar één paar aan.

Zoals ik al schreef, zijn huidige paar schoenen is met veters. Hij is die samen met mij gaan kopen, zelf gekozen (volledig mijn goesting) hij content, ik content dacht ik toen. De overgang van oude naar nieuwe schoenen loopt niet van een leien dakje. In het begin weet ik het daaraan dat hij ze niet graag aandeed. Na een tijdje kwam hij met dat verhaal van de juf. Ze zou iets gezegd hebben over die veters (waarschijnlijk te lastig om telkens weer dicht te doen). Ik gaf er niet veel aandacht aan maar nu zit hij telkens hij zijn schoen aan- of uitdoet heel triestig te kijken en duurt het ook nog eens een eeuwigheid. Ik wou eigenlijk echt niet toegeven aan zijn tegendraads gedrag wat die schoenen betreft want ik weet dat ze hem goed zitten en dat hij ze mooi vind. En toch heb ik toegegeven. Vanmiddag dan toch maar een paar nieuwe schoenen gekocht. Een paar schoenen met velcro’s. Het is van een goed merk en ik heb hem toch kunnen overtuigen te kiezen voor het paar (van alle schoenen die hij gekozen had) dat ik het “mooiste” vond dus ik kan ermee leven. En zolang hij geen veters kan knopen krijgt hij geen schoenen met veters hoe jammer ik dat ook vind.

Nieuwe schoentjes.

Oude schoentjes.

En wat hebben wij vandaag gedaan…

Alexander heeft een enorme fascinatie voor bussen, treinen en trams. Ik had hem voor zijn verjaardag nog een paar schoenen (dat klinkt alsof zijn schoenenkast uitpuilt, wel integendeel, het kind loopt al sinds september met dezelfde schoenen rond) beloofd dus gingen moeder en zoon vandaag met de bus en de tram richting stad. Ik had me voorgenomen het hoofddoel (de schoenen) eerst af te handelen. Dat is gelukt. Ik dacht dat Alexander op vierjarige leeftijd me al zou duidelijk maken waar zijn voorkeur naar uit zou gaan maar dat was helaas het geval niet. Ik ben gegaan voor een schoolproof exemplaar en blijkbaar ken ik zoonlief zijn smaak want hij zei me als we al buiten waren dat we de “beste” hadden gekozen. Ik heb er ook heel leuke jongenssandaaltjes gezien dus binnenkort mogen ze mij daar nog eens verwachten met mijn twee jongens

Daarna nog even de Hema onveilig gaan maken en dan een ijsje gaan eten. Tussendoor een tweetal winkels binnengestapt maar dat bleek al snel niet zo’n goed idee. Moeder zal wel eens alleen gaan flaneren.

We hebben een leuk namiddagje gehad m’n oudste zoon en ik.