Om het weekend goed in te zetten,

• Dit vind ik tegelijk even hillarisch als tragisch. Ik kan mij zo inbeelden hoe zoiets gebeurd, echt de slappe lach krijg ik ervan (ik weet het, een minder schoon kantje aan mezelf), maar de gevolgen zijn niet om te lachen (ik zou het niet graag meemaken).
• Tia Hellebaut is zwanger! Proficiat! Da’s toch leuk nieuws nietwaar?
• Het eerste 0-sterren hotel. Voor slechts 7 euro slaap je in een nucleaire bunker. Ik zou er gratis mogen overnachten, ik zou het nog niet doen. (Let op: wat is het leukste woord uit heel het artikel. Wie het kan raden trakteer ik.)

Zo, ik wens iedereen een heerlijk weekend (ook diegenen die moeten werken), en ik hoop in de loop van het weekend een verslagje te kunnen maken over de Sint-Piet gebeurtenissen hier ten huize.

Rode billen

Joostje heeft last van rode billetjes. Het is enorm aandoenlijk telkens ik hem moet verschonen, zo aandoenlijk dat ik er zelf tranen van in mijn ogen krijg. Hij begint te wenen, wenen, niet te doen. Dikke tranen rollen uit zijn oogjes. Om het nog aandoenlijker te maken, legt hij zijn handjes voor zijn ogen of wappert hij met zijn handjes voor zijn gezicht. Na iedere verschoningsbeurt, moet hij nog een tijdje uithuilen op mijn schouder, hij legt zijn hoofdje dan diep in mijn hals en houdt mij heel stevig vast. Het is duidelijk dat het ventje heel veel pijn heeft. Het is vooral het wassen dat pijn doet, want verder merk ik niets aan hem dat erop kan wijzen dat hij pijn heeft. Ik weet ook hoe het komt dat zijn poep rood is, hij krijgt namelijk een paar extra bijtertjes. Ik heb al veschillende dingen geprobeerd om zijn poep te wassen (vochtige doekjes, washandje gewoon met water, washandje met mustela, olie) maar het is allemaal even pijnlijk. Ik heb al wat ervaring met rode billen, en telkens hielp het om te reinigen met olie en verder droog te houden. Bij Alexander gebruikte ik in extremis Weleda billenbalsem en dan was het probleem binnen twee dagen opgelost, maar nu lijkt het niet zo snel over te gaan.

Leg wat in mijn schoentje…

Deze namiddag sinterklaas een handje geholpen, en alvast voor mijn jongens een geschikt cadeautje gaan zoeken en….gevonden! Het was niet gemakkelijk, ik heb weer meer geld uitgegeven dan ik in gedachten had en ik dacht dat ik alles ging hebben, maar ik moet nog op zoek naar één klein iets. De chocolade is ook besteld. Ik ben eens goed op tijd dit jaar, want meestal moet alles op het laatste moment gebeuren.

Ik kan bijna niet wachten tot ik die verwonderde gezichtjes zie, spannend!

beeldjes

bellen blazen

Joost nog aan het nasnikken op de troostende schouder van papa na een hevige (overdreven) huilbui. Groot acteur onze Joost

samen bellen blazen

Het laatste nieuws

Ik ben net terug van het oudercontact. Veel nieuws ben ik niet te weten gekomen. De juf had enkele puntjes over Alexander opgeschreven. Ze vind hem stil (volledig waar, behalve thuis), hij zoekt weinig contact met de juffen waardoor ze het gevoel heeft dat ze hem nog niet echt kent. Hij heeft wel een paar “vaste” vriendjes (vriendschappen met leeftijdsgenoten lijkt mij leuker). Hij durft niet vragen om naar het toilet te gaan, raar vind ik. Vorige week heeft hij een keer in zijn broek geplast gewoon omdat hij veel te lang wacht, ik weet niet wat ik daar van moet denken. Alexander speelt graag met auto’s, blokken, fietsjes, maar,…hij knutselt niet graag (dat ligt volgens mij aan het dwingend karakter van de opdrachtjes). Voila, geen echt groot nieuws, het gesprek lag volledig in de lijn van de verwachtingen.

Het tweede nieuwtje van de dag: Nelson is thuis. Hij ziet er weer de oude uit, heeft gegeten en veel gedronken. En ik denk dat hij wat slaap heeft in te halen op zijn vertrouwde plekje. De dierenarts zal hem niet snel vergeten, hij houdt er een paar flinke schrammen aan over (Nelson is geen gemakkelijke kater, een trauma van vorige ervaringen geloof ik). Nelson moest zijn stem maar horen en hij begon al te grommen. En weten dat hij hier thuis zo’n mak lammetje is.

Frustratie

Alexander puzzelt graag en goed, ik verschiet er soms van welke puzzels hij al kan maken. Nu heb ik hier een boekje met 8 dubbelzijdige puzzels van M.C. Escher. Zeer fascinerende tekeningen, vindt ook Alexander. Hij kijkt heel graag naar die tekeningen en hij wil dan natuurlijk die puzzels maken. Wat iedere keer uitdraait op een vreselijke frustratie omdat hem dat niet lukt. En oooooh wee als ik wil helpen! Ik heb hem nu net kunnen overtuigen om toch maar een Bob de bouwer puzzel te maken.

En ik ga mij nu even bezighouden met de andere puzzels weer in dat boekje te krijgen, ppff.

Nelson

Nelson is onze tijgerkater. Een dikke slome huiskat. Maar hij mag dat want hij heeft al veel meegemaakt. Als we hem pas hadden, woonden we op het appartement op de vijfde verdieping. Hij is daar eens uit het raam gevallen. Hij brak toen zijn ellenboog. De dierenarts waar we toen in spoed bijgingen wou hem onmiddelijk een spuitje geven, maar buiten dat pootje was er echt niets aan te zien aan onze Nelle. Ik zie hem daar nog zitten toen we hem na een nachtje observatie mochten gaan afhalen. Zijn blik sprak boekdelen, hij ging dat overleven, dat zag je. En inderdaad, hij is er na zes weken verplichte rust (in een konijnenkot) weer helemaal bovenop gekomen. 

En nu is er iets eigenaardigs met Nelson aan de hand. Hij verliest continue urine, iets wat hij anders nooit doet, hij wil niet eten, en hij ligt de hele tijd in zijn mandje te slapen.Eerst dacht ik dat hij het express deed maar nu is het wel duidelijk van niet.

David is er nu mee naar de dierenarts, en ik zit hier met een onbehaaglijk gevoel af te wachten wat het gaat zijn. Wreed wat dat zo’n beestje kan doen met een mens. Je kan denken het is maar een dier, maar voor ons is hij meer dan dat. Ik hoop dat de dokter hem er weer bovenop kan helpen.

En het goede nieuws is…

1. Alexander en Joost maken de laatste tijd veel minder ruzie
2. Ze eten de laatste tijd vééél beter
3. De reorganisatie op het werk valt al bij al nogal mee
4. De goeie hebben gewonnen daar bij de Amerikaanders
5. Ik kan kaart lezen, dus zonder GPS zal het ook wel gaan
6. Mijn zelfgemaakte stoverij, met gebakken patatjes zullen smaken vanavond
7. Dit weekend ben ik vrij

De goedheiligman

Binnenkort is het weer zover. Dan komt de Sint. Als kind vond ik dit al één van de spannendste dagen van het jaar, en nu ik zelf kinderen heb vind ik het zowaar nog leuker. Ik ben er nu al mee bezig. Ik vind het dan ook niet gemakkelijk om het juiste cadeautje te vinden. Meestal heb ik iets in gedachten en vind ik niet het juiste. Nu Alexander ouder wordt, is het nog moeilijker. Regelmatig zegt hij me wat hij aan Sinterklaas gaat vragen. Maar dat is zo veel en zo uiteenlopend dat ik moeilijk kan uitmaken wat hij nu écht wil. En Joostje is nog te klein om zijn wensen uit te drukken, moeilijk, moeilijk zenne sinterklaasje spelen. En ik vind speelgoed iets dat je zorgvuldig moet uitkiezen. Het moet duurzaam, mooi, leuk, en niet te duur zijn. En ze moeten er vooral mee spelen, veel spelen, aan verknocht zijn ( voor een tijdje toch)  Pfff, dat wordt weer een moeilijke opdracht. Deze maand moet ik zeker een dagje shoppen in mijn agenda plannen

Weet je wat het dit jaar nog specialer maakt? Alexander gaat zijn tutje aan de Sint geven, nu maar hopen dat het lukt! Er wacht hem uiteraard een extra beloning als het lukt.

Smurfen

Ik wou dat ik vandaag heel even in Brussel was. Daar kon je namelijk smurfenbeeldjes krijgen, wit, om dan zelf te versieren. Ik had er graag zo eentje (of twee) gehad.

Ik zal moeten wachten op de kabouters in Gent (of doen ze dat daar niet meer?).