Mènuugen.

Ge neemt de telefoon op in een oogartsenpraktijk en aan de andere kant van de lijn vraagt (eist) een assertieve (eufemisme!) man om een afspraak (nu, en als dat niet kan binnen het uur). Ge vraagt naar de klachten om de dringendheid na te gaan. Assertieve man zegt: kè last van mènuugen.

Ge hebt goesting om te antwoorden met: duugen da doen wulder nie meneere.

Maar ge durft dat niet.

Gisteren in de wachtzaal.

Een dame die haar vader vergezelde tijdens zijn controleafspraak. Ik vroeg hem welke operatie hij had ondergaan, zij antwoordde heel kundig, met de juiste termen en al. Mijn ingebouwde “herkenverpleegstersantenne” ging recht staan. Ik vroeg haar of ze verpeegster is en toen waren we vertrokken….

Het wordt dikwijls gezegd dat verpleegsters elkaar herkennen. Onmiddelijk kwam er een conversatie op gang die (aan de gezichten te zien van de andere mensen in de wachzaal) niet echt te volgen was. Gek toch dat je je zo verbonden voelt met iemand gewoon omdat die hetzelfde beroep uitoefent.

Zijn er nog beroepen waar dat zo is? Herkennen leerkrachten, architecten, politieagenten, dokters, ambtenaren, poetsvrouwen,…… elkaar?

De eerste.

De eerste werkdag op de nieuwe werkstek zit erop.

Ik moet zeggen dat hij zeer goed meegevallen is. Het was druk, bij momenten zeer druk en hectisch maar enorm boeiend. Er zijn veel dingen die ik nog moet leren en ook dingen die ik al onder de knie heb, dus dat komt goed.

Woensdag terug, ik kijk er al naar uit.

De laatste.

Vanavond de laatste keer de telefoon opnemen en ontdekken dat het een fax is.

Morgen de laatste keer ontieglijk vroeg opstaan.

De laatste keer met een mega schuldgevoel Joostje wekken en om 6u40 afzetten bij de onthaalmoeder.

De laatste keer muziekjes vollenbak in de Yaris.

De laatste keer ontbijten in de auto en telkens weer vloeken dat dit echt wel de laatste keer is geweest als er weer eens teveel kruimels in het rond vliegen.

De laatste keer toiletjes geven, insuline spuiten, wonden verzorgen, spuitjes geven, (stink)voeten wassen, scheren, sonde spoelen, stomazakjes verwisselen,….

De laatste keer voorschriftjes gaan afgeven op het bureel.

De laatste keer hopen dat er iets lekker staat om te snoepen om de reuzehonger te stillen.

De laatste keer anekdotes vertellen aan de hoofdverpleegkundige.

De laatste keer terug naar huis rijden. Ik moet de Yaris afgeven en met de bus naar huis zien te geraken.

Maar ook: “Tot ziens, ik wens u het allerbeste.” in plaats van: ”Tot morgen!”

Veelgestelde vragen.

Vanaf 1 juli start ik dus met mijn nieuwe job. Gisteren was er een welkom/afscheidsfeestje voor komende-en gaande collega’s. Daar en van nog veel andere mensen kreeg ik dus heel veel vragen.

Waarom verander je van werk?

Ik kreeg een unieke aanbieding die ik niet kon laten schieten. Ik moet geen weekends, feestdagen en heel veel dagen na elkaar werken. Het is wel nog als verpleegkundige. (voor nog meer specificaties verzoek ik jullie om me te mailen)

Is daar niet veel moed voor nodig om je vertrouwde job op te geven voor iets nieuws?

Ik vind van niet. Het is een nieuwe uitdaging, ik kan het iedereen aanraden. Sinds ik in 2001 ben beginnen werken is dit al mijn derde job. Ik hou van de gezonde stress dat dit met zich meebrengt en het is goed voor je zelfvertrouwen.Het geeft een boost, een nieuwe wending in je leven geeft dikwijls extra energie. De tijd dat je op je eerste werk bleef tot aan je pensioen is voorbij, denk ik. Ik zou het niet kunnen, gaan werken en weten, dit is voor de komende dertig jaar.

Ben je niet bang voor eentonigheid?

Het kan eentonig zijn (administratie, onderzoeken) maar niet iedere mens is hetzelfde (diverse problematieken, diverse leeftijdsgroepen) dus ik denk dat het wel zal meevallen. Thuisverpleging is veel wassen, kan ook eentonig worden maar geen enkel toilet (zo noemen wij een wasbeurt) is hetzelfde. Er is ook voldoende contact met de mensen en dat is wat ik wil.

Ga je WGK missen?

Ja, zeker! Ik hoop met enkele collega’s waar het goed mee klikt toch nog contact te blijven houden. Veel tijd om te missen zal er niet zijn, want volgende week vlieg ik er al in om me bij te scholen.

 

Elke job heeft zo zijn voor -en nadelen. Ik ben blij met de nieuwe uitdaging en vooral blij dat ik van de weekends en feestdagen verlost ben. Met een man met een veeleisende job is het wel leuk te weten dat je de weinige vrije tijd dat manlief heeft ook thuis bent. Dat is ook veel rustiger voor de kinderen. Dat is de belangrijkste reden dat ik de knoop zo snel heb doorgehakt.

Thomas staat op en marginale pralines.

Vorige week dinsdag (12/05) was het dag van de verpleegkundige. Vorige week was er ook het programma Thomas zondigt op studio brussel. De zonde van dinsdag was gierigheid. Maandag had ik daarover een heel schoon mailtje gestuurd dat het de dag van de verpleegkundige was en dat verpleegkundigen helemaal niet gierig zijn maar juist heel gul doordat zij mensen verzorgen en bijstaan,…. Dinsdag word ik toch wel niet wakker gebeld zeker, door studio brussel of ik zin heb in een babbeltje met Thomas. Dat vond ik wel een leuk begin als dag van de verpleegkundige. Zenuwachtig dat ik was, niet normaal. Ik heb mij vreselijk moeten haasten daarna om nog op tijd op mijn werk te zijn en ik herinnerde mij maar de helft van wat ik gezegd heb. Gelukkig kan je het op de site van studio brussel nog eens herbeluisteren (ongeveer rond de 26e minuut). En jullie ook want bij mijn weten was er niemand die het op dat uur gehoord heeft (en ontdek wat crocs hiermee te maken hebben).

Van de directie kregen we een lekkere attentie. Twaalf witte pralines met logo van het wit gele kruis. Onze hoofdverpleegkundige overhandigde ze mij met de legendarische woorden: “Ze zijn superlekker, dat mag ook wel het zijn marginale (ze bedoelde dus artisanale) pralines”. Ze heeft wel gelijk, ze zijn superlekker.

 

En dan kreeg ik ook nog eens heel lieve berichtjes in de comments. Doet deugd! Merci!

Dag van de verpleegkunde.

Vandaag 12 mei is het dag van de verpleegkunde.

Aan alle collega’s verpleegkundigen, een fijne dag!

Zonder titel.

Vandaag wordt er in onze straat aan de waterleidingen gewerkt. Hiervoor kregen we een flashy kaart in onze brievenbus om ons op de hoogte te stellen van de werken en over de nodige voorzorgsmaatregelen die we moesten treffen. Aangezien ik vandaag een vrije dag heb en er dringend gekuist moest worden heb ik noodgedwongen mijn plannen verzet en zo gebeurde het dat ik gisteren avond om 22u nog druk in de weer was met trekker en dweil. De trekker heeft het trouwens begeven gisteren net toen ik de laatste vierkante meters aan het dweilen was, maar dit volledig ter zijde. Hoeveel water moet je voorzien als je weet dat je een dag zonder zal zitten? Geen idee. Ik heb de vier grootste casrollen en een maatbeker en de brita kan en twee emmers gevuld. Tot hiertoe dreigt er nog geen waterschaarste. Wel stond ik al twee keer op het punt een wasje te draaien. Strijken stel ik ook even uit want ik vrees dat ik in mijn enthousiasme misschien te veel water zal verbruiken (ik heb ook andere uitvluchten).

Dus rest er mij niets anders dan mij volledig over te geven aan de vermoeidheid die langzaam uit mijn lichaam komt geborreld na negen dagen noeste arbeid. Hoe komt dat toch dat je vermoeidheid eens zo hard voelt wanneer je je lichaam een versnelling lager zet? Ik verplicht mezelf mijn hoofd leeg te maken vooraleer ik nieuwe energie kan vinden voor de taakjes die er liggen te wachten. Maar zelfs op zo’n moment weten ze me te vinden die collega’s van me. Ik antwoord met veel plezier op hun vragen, ben zelfs bezorgd om een patiënt van me, maar anderzijds maakt dit mijn job zo vermoeiend. Fysiek kom je sneller tot rust op een vrije dag maar mentaal is het des te moeilijker om rust te vinden. Daar is meer dan één dag voor nodig. Een dag als vandaag is dan ook goed gevuld: opstaan, ontbijten, Alexander naar school, boodschappen met Joost, iets gaan ophalen op het werk, nog meer boodschappen met Joost, Alexander halen van school, samen eten, beetje spelen, foto’s maken, terug naar school, beetje lezen, beetje bloggen, theetje drinken, dadelijk Alexander weer van school halen, beetje spelen, knutselen, eten, bad en dan genieten van een vrije avond met mijne schat.

Als ik met Joost alleen op stap ben, zoals vanmorgen, valt het me op dat die zijn mond geen halve seconde stilstaat. Tetteren dat dat manneke kan. Hij heeft altijd wel iets gezien om over te babbelen. Een heel groot verschil met Alexander op die leeftijd. Met Alexander bak ik straks nog een lading koekjes. De vorige lading was in een mum van tijd op. Het receptje vond ik bij Annelyse. Waarvoor dank, want ze zijn superlekker. En… misschien zorgen ze voor een extra energieboost aan het begin van dit verlengde weekend.

Oscar.

In de verpleegkundige sector kan je moeilijk van een crisis spreken. Men smeekt er om meer zorgende handen. Ook bij de organisatie waarvoor ik werk. Een heuse recruteringscampagne werd op poten gezet: help oscar. Bekijk zeker eens het filmpje (ook al ben je geen verpleegkundige)!

Liefde voor de job

Ik doe mijn job graag.

Ik kan maar heel moeilijk verwoorden waarom maar ik vind veel voldoening in mijn werk, en dat uit zich meestal in kleine dingen: een bedankje, een compliment,…. Het doet me enorm veel deugd als ik mensen in hun primaire behoeften (wassen, kleden, medicatie geven,…) kan helpen, anderzijds is mijn job veel meer dan wassen en plassen alleen, er komen zo veel meer aspecten bij kijken. Via mijn werk kan ik voor veel mensen een verschil maken. Soms ben ik de enige die ze op een dag zien. Ik maak hilarische dingen mee, maar ook intrieste situaties. Ik kan ook niet ontkennen dat het fysiek en mentaal soms heel zwaar is. Er zijn contacten die niet goed verlopen maar daar tegenover staat dat ik een heel sterke band kan voelen met de mensen die ik verzorg. Het is heel dubbel allemaal, maar het komt erop neer dat ik mijn werk heel graag doe.

De laatste tijd zit ik met “iets”, ik weet niet hoe ik het moet omschrijven, een soort drang denk ik om onze sector meer in de aandacht te plaatsen. Drang naar erkenning ook. Hoe goed diverse media hun best ook doen, toch vind ik dat maar weinig mensen een idee hebben wat mijn job inhoudt en dat vind ik ontzettend jammer. Want dat maakt dat er weinig kandidaten zijn om diverse vacatures in te vullen. Dat maakt ook dat heel wat mensen er totaal geen idee van hebben wat wij allemaal doen. Ik denk dat je het met je eigen ogen moet gezien hebben om te weten wat het beroep van thuisverpleegkundige allemaal inhoudt.

Ik krijg heel dikwijls in gesprekken over mijn job met “leken” een “ver van mijn bed” gevoel, en dat vind ik zo jammer. Ik denk dat heel wat collega’s het met me eens zouden zijn dat als er een groter waarderingsgevoel zou heersen over ons werk dat dat enorm deugd zou doen.