Over morgen.

Spanning, stress, zenuwachtig, hopelijk géén slapeloze nacht.

Morgen werk ik voor het eerst alleen.

Ik blijf positief: het zal lukken, het moet lukken, we gaan ervoor!

De eerste.

De eerste werkdag op de nieuwe werkstek zit erop.

Ik moet zeggen dat hij zeer goed meegevallen is. Het was druk, bij momenten zeer druk en hectisch maar enorm boeiend. Er zijn veel dingen die ik nog moet leren en ook dingen die ik al onder de knie heb, dus dat komt goed.

Woensdag terug, ik kijk er al naar uit.

De laatste.

Vanavond de laatste keer de telefoon opnemen en ontdekken dat het een fax is.

Morgen de laatste keer ontieglijk vroeg opstaan.

De laatste keer met een mega schuldgevoel Joostje wekken en om 6u40 afzetten bij de onthaalmoeder.

De laatste keer muziekjes vollenbak in de Yaris.

De laatste keer ontbijten in de auto en telkens weer vloeken dat dit echt wel de laatste keer is geweest als er weer eens teveel kruimels in het rond vliegen.

De laatste keer toiletjes geven, insuline spuiten, wonden verzorgen, spuitjes geven, (stink)voeten wassen, scheren, sonde spoelen, stomazakjes verwisselen,….

De laatste keer voorschriftjes gaan afgeven op het bureel.

De laatste keer hopen dat er iets lekker staat om te snoepen om de reuzehonger te stillen.

De laatste keer anekdotes vertellen aan de hoofdverpleegkundige.

De laatste keer terug naar huis rijden. Ik moet de Yaris afgeven en met de bus naar huis zien te geraken.

Maar ook: “Tot ziens, ik wens u het allerbeste.” in plaats van: ”Tot morgen!”

Veelgestelde vragen.

Vanaf 1 juli start ik dus met mijn nieuwe job. Gisteren was er een welkom/afscheidsfeestje voor komende-en gaande collega’s. Daar en van nog veel andere mensen kreeg ik dus heel veel vragen.

Waarom verander je van werk?

Ik kreeg een unieke aanbieding die ik niet kon laten schieten. Ik moet geen weekends, feestdagen en heel veel dagen na elkaar werken. Het is wel nog als verpleegkundige. (voor nog meer specificaties verzoek ik jullie om me te mailen)

Is daar niet veel moed voor nodig om je vertrouwde job op te geven voor iets nieuws?

Ik vind van niet. Het is een nieuwe uitdaging, ik kan het iedereen aanraden. Sinds ik in 2001 ben beginnen werken is dit al mijn derde job. Ik hou van de gezonde stress dat dit met zich meebrengt en het is goed voor je zelfvertrouwen.Het geeft een boost, een nieuwe wending in je leven geeft dikwijls extra energie. De tijd dat je op je eerste werk bleef tot aan je pensioen is voorbij, denk ik. Ik zou het niet kunnen, gaan werken en weten, dit is voor de komende dertig jaar.

Ben je niet bang voor eentonigheid?

Het kan eentonig zijn (administratie, onderzoeken) maar niet iedere mens is hetzelfde (diverse problematieken, diverse leeftijdsgroepen) dus ik denk dat het wel zal meevallen. Thuisverpleging is veel wassen, kan ook eentonig worden maar geen enkel toilet (zo noemen wij een wasbeurt) is hetzelfde. Er is ook voldoende contact met de mensen en dat is wat ik wil.

Ga je WGK missen?

Ja, zeker! Ik hoop met enkele collega’s waar het goed mee klikt toch nog contact te blijven houden. Veel tijd om te missen zal er niet zijn, want volgende week vlieg ik er al in om me bij te scholen.

 

Elke job heeft zo zijn voor -en nadelen. Ik ben blij met de nieuwe uitdaging en vooral blij dat ik van de weekends en feestdagen verlost ben. Met een man met een veeleisende job is het wel leuk te weten dat je de weinige vrije tijd dat manlief heeft ook thuis bent. Dat is ook veel rustiger voor de kinderen. Dat is de belangrijkste reden dat ik de knoop zo snel heb doorgehakt.

Zonder titel.

Vandaag wordt er in onze straat aan de waterleidingen gewerkt. Hiervoor kregen we een flashy kaart in onze brievenbus om ons op de hoogte te stellen van de werken en over de nodige voorzorgsmaatregelen die we moesten treffen. Aangezien ik vandaag een vrije dag heb en er dringend gekuist moest worden heb ik noodgedwongen mijn plannen verzet en zo gebeurde het dat ik gisteren avond om 22u nog druk in de weer was met trekker en dweil. De trekker heeft het trouwens begeven gisteren net toen ik de laatste vierkante meters aan het dweilen was, maar dit volledig ter zijde. Hoeveel water moet je voorzien als je weet dat je een dag zonder zal zitten? Geen idee. Ik heb de vier grootste casrollen en een maatbeker en de brita kan en twee emmers gevuld. Tot hiertoe dreigt er nog geen waterschaarste. Wel stond ik al twee keer op het punt een wasje te draaien. Strijken stel ik ook even uit want ik vrees dat ik in mijn enthousiasme misschien te veel water zal verbruiken (ik heb ook andere uitvluchten).

Dus rest er mij niets anders dan mij volledig over te geven aan de vermoeidheid die langzaam uit mijn lichaam komt geborreld na negen dagen noeste arbeid. Hoe komt dat toch dat je vermoeidheid eens zo hard voelt wanneer je je lichaam een versnelling lager zet? Ik verplicht mezelf mijn hoofd leeg te maken vooraleer ik nieuwe energie kan vinden voor de taakjes die er liggen te wachten. Maar zelfs op zo’n moment weten ze me te vinden die collega’s van me. Ik antwoord met veel plezier op hun vragen, ben zelfs bezorgd om een patiënt van me, maar anderzijds maakt dit mijn job zo vermoeiend. Fysiek kom je sneller tot rust op een vrije dag maar mentaal is het des te moeilijker om rust te vinden. Daar is meer dan één dag voor nodig. Een dag als vandaag is dan ook goed gevuld: opstaan, ontbijten, Alexander naar school, boodschappen met Joost, iets gaan ophalen op het werk, nog meer boodschappen met Joost, Alexander halen van school, samen eten, beetje spelen, foto’s maken, terug naar school, beetje lezen, beetje bloggen, theetje drinken, dadelijk Alexander weer van school halen, beetje spelen, knutselen, eten, bad en dan genieten van een vrije avond met mijne schat.

Als ik met Joost alleen op stap ben, zoals vanmorgen, valt het me op dat die zijn mond geen halve seconde stilstaat. Tetteren dat dat manneke kan. Hij heeft altijd wel iets gezien om over te babbelen. Een heel groot verschil met Alexander op die leeftijd. Met Alexander bak ik straks nog een lading koekjes. De vorige lading was in een mum van tijd op. Het receptje vond ik bij Annelyse. Waarvoor dank, want ze zijn superlekker. En… misschien zorgen ze voor een extra energieboost aan het begin van dit verlengde weekend.

Oscar.

In de verpleegkundige sector kan je moeilijk van een crisis spreken. Men smeekt er om meer zorgende handen. Ook bij de organisatie waarvoor ik werk. Een heuse recruteringscampagne werd op poten gezet: help oscar. Bekijk zeker eens het filmpje (ook al ben je geen verpleegkundige)!

Liefde voor de job

Ik doe mijn job graag.

Ik kan maar heel moeilijk verwoorden waarom maar ik vind veel voldoening in mijn werk, en dat uit zich meestal in kleine dingen: een bedankje, een compliment,…. Het doet me enorm veel deugd als ik mensen in hun primaire behoeften (wassen, kleden, medicatie geven,…) kan helpen, anderzijds is mijn job veel meer dan wassen en plassen alleen, er komen zo veel meer aspecten bij kijken. Via mijn werk kan ik voor veel mensen een verschil maken. Soms ben ik de enige die ze op een dag zien. Ik maak hilarische dingen mee, maar ook intrieste situaties. Ik kan ook niet ontkennen dat het fysiek en mentaal soms heel zwaar is. Er zijn contacten die niet goed verlopen maar daar tegenover staat dat ik een heel sterke band kan voelen met de mensen die ik verzorg. Het is heel dubbel allemaal, maar het komt erop neer dat ik mijn werk heel graag doe.

De laatste tijd zit ik met “iets”, ik weet niet hoe ik het moet omschrijven, een soort drang denk ik om onze sector meer in de aandacht te plaatsen. Drang naar erkenning ook. Hoe goed diverse media hun best ook doen, toch vind ik dat maar weinig mensen een idee hebben wat mijn job inhoudt en dat vind ik ontzettend jammer. Want dat maakt dat er weinig kandidaten zijn om diverse vacatures in te vullen. Dat maakt ook dat heel wat mensen er totaal geen idee van hebben wat wij allemaal doen. Ik denk dat je het met je eigen ogen moet gezien hebben om te weten wat het beroep van thuisverpleegkundige allemaal inhoudt.

Ik krijg heel dikwijls in gesprekken over mijn job met “leken” een “ver van mijn bed” gevoel, en dat vind ik zo jammer. Ik denk dat heel wat collega’s het met me eens zouden zijn dat als er een groter waarderingsgevoel zou heersen over ons werk dat dat enorm deugd zou doen.

G**vrm**!!**??Sh**!!

Maandag kreeg ik een telefoontje dat heel mijn (professionele) leven op zijn kop zette. Ik ben vaste wijkverpleegkundige. Dat is aangenaam want je kent de mensen heel goed, je bent nauw betrokken bij al hun grote en kleine zorgen. Je kan veel betekenen voor die mensen omdat je een echt vertrouwenspersoon bent. Wel, maandag kreeg ik het nieuws dat ik vaste wijkverpleegkundige word in een andere wijk. Nieuwe mensen, nieuwe straten, andere afspraken, verder van huis,… Mijn mensen niet meer zien! Ik had nooit gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee ging hebben. Van de een op de andere dag is heel de relatie die je hebt opgebouwd voorbij. Het voelt als een scheiding zonder onderling overleg.

Enfin, vandaag heb ik dus mijn eerste ronde gedaan in de nieuwe wijk. Even leek het erop dat alles in het honderd ging lopen. Iets te laat vertrokken, nog moeten tanken, GPS die altijd uitviel, twee slaapdronken voorbijgangers moeten lastigvallen om de weg te vragen, maar uiteindelijk toch min of meer op tijd op mijn eerste bestemming geraakt.  Voor één dag had ik het gezelschap van een collega (om de overgang een beetje te verzachten, zowel voor de mensen als voor mij ). Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat de eerste dag beter is meegevallen dan ik had gedacht. Ik ga daar ook iets moois kunnen opbouwen, dat voel je direct. Maar toch! Ik kan aan iets nieuws beginnen, maar ik heb het vorige niet kunnen afsluiten en dat wringt een beetje. Gelukkig mag ik volgende week nog eens voor één dagje terug naar de andere wijk om afscheid te nemen. Nu de GPS mij in de steek laat zal ik beroep moeten doen op mijn padvinderscapaciteiten wat het er morgen en overmorgen zeker niet makkelijker op zal maken. Ik zal de harde noot kraken, hopelijk zonder gebroken tanden als gevolg.

Slechte conditie

Ik heb iets geleerd vandaag, iets heel belangrijk, iets wat ik niet zomaar naast me neer mag leggen.

Ik heb een slechte conditie!

Vanmorgen omstreeks 7u, ergens te Gent. Ik wil de lift nemen, zoals ieder mens druk ik op het knoppeke, na een beetje wachten (iets langer dan gewoonlijk) komt er geen lift, lift kapot. Ok dan maar te voet. Ik moest op de derde verdieping zijn. Allemaal geen probleem (uitgenomen het feit dat het een beetje griezelig was, lees: donker), na de derde verdieping moest ik nog naar het elfde (het ELFDE!!!). Ik dacht ik hou een strak tempo aan en dan kom ik er vlotjes, ik was trouwens al op het derde. Ja man, was dat even een tegenvaller. Tegen dat ik ergens tussen verdieping 9 en 10 was, was ik al buiten adem. Zweten, puffen, blazen, schaamtelijk!

Gelukkig had ik net tijd genoeg om op adem te komen alvorens ik aan de afdaling moest beginnen!

Ik hoop dat de liften tegen morgen gemaakt zijn!

Update: de lift deed het weer vandaag! Oef

Mooie vooruitzichten

Nog een half dagje werken morgen en mijn derde werkende weekend zit erop. Dan nog drie dagen werken en dan heb ik 4 (vier!!!) dagen vrij. Ik kijk er naar uit. Ontbijten met man en kinderen, Alexander naar school kunnen brengen, enkele uurtjes voor Joostje alleen,…en een beetje langer slapen |-) En ook een beetje kuisen en opruimen, want rust in u huis, geeft rust in u hoofd. Dan kan ik met een fijn gevoel een heerlijk lang weekend inzetten.